Wpisy użytkownika Lisa Angels z dnia 29 marca 2013

Liczba wpisów: 1

livli5
 
Rozdział 2 (cz.1)


Ok. 1600 - 1200 lat p.n.e.

Jak niegdyś nie zastanawiałam się nad otaczającym mnie światem, tak w czasie tej podróży, nie mogłam odpędzić się od natłoku wrażeń. Zwracałam uwagę na każdy szczegół mojego otoczenia, na każdy dźwięk, nawet najcichszy, dobiegający do moich uszu. Rozkoszowałam się zapachem kwiatów traw, a nawet powietrza. Najpierw omijałam ludzi, zbliżając się do wciąż uciekających przede mną zwierząt. Po pewnym czasie nauczyłam się zachowywać tak by nie straszyć tych pięknych i różnorodnych stworzeń. Czułam się przy nich swobodnie i dążyłam je sympatią. Bez przeszkód mogłam się z nimi porozumieć, niestety ich żywot był krótki i szybko oddawały swoje dusz śmierci. Wędrowałam tak sto lat, poznając tą błękitną planetę. Dopiero po tym czasie odważyłam się z potworem poobserwować postępy ludzkości. Z biegiem lat wykształciłam u siebie „rozumienie słów” dzięki czemu byłam w stanie mówić jak i rozumieć każdy język ludzi. Czas mijał, a ja poznawałam różne kultury i zwyczaje. Nie widzialna oglądałam ich wzloty i upadki.  Dzielnie starali się przezwyciężyć każdy trud, ale zniszczyło ich to co jest nieuniknione dla każdego żyjącego organizmu. Śmierć przychodziła po cichu, zbierając swoje żniwo. Podczas przebywania na ziemi widziałam tysiące umierających ludzi. Jedni wyszczani przez choroby, inni  przez własną głupotę, lub zabierani przez naturę. Nie raz widziałam śmierć małych dzieci. Czy byłam w stanie im pomóc? Nie chciałam o tym myśleć. Nie wzruszały mnie tak liczne zgony, ale z jakiegoś powodu, gdy widziałam rozpacz matki nad swoim umierającym synkiem, zabieranym przez chorobę, czułam jakby ukucie w środku, a moje ciało przeszywał dreszcz. Bez namysłu zeszłam na ziemię w swojej naturalnej postaci. Kobieta nie była sama wokół niej stało jeszcze pięciu mężczyzn, mimo ze mnie doskonale widzieli, stali bez ruchu sparaliżowani strachem. Matka przestała zawodzić spojrzała swoimi zapłakanymi oczami prosto na mnie. Nie spodziewałam się usłyszeć tych słów od niej.
- Jeśli jesteś śmiercią, proszę odejdź. Jeśli jesteś boginią, błagam uratuj mojego syna od śmierci. Możesz wziąć wszystko co mam, ale go uratuj! – Błagała cicho łkając. Nie odezwałam się. Podeszłam tylko do kobiety i dotknęłam głowy małego chłopca. Jeszcze żył, ale niewiele życia mu zostało. Wysłałam mu odrobinę swojej energii , a moja dłoń zaczęła świecić. Czułam jak małe życie tego dziecka zaczęło rosnąć w siłę. Otworzył swoje oczy o pięknej błękitnej barwie. Pogłaskałam go po blond włosach i wraz z posłanym mu ciepłym uśmiechem rozpłynęłam się w powietrzu. Zadowolona kontynuowałam swoją podróż, kompletnie nieświadoma, że właśnie stworzyłam potwora.
Ludzie wydawali mi się takimi kruchymi istotami, dożywali średnio trzydziestu lat, nieliczni więcej, inni dużo mniej. Na samym początku nie interesowała mnie ich przyszłość, traktowałam ich raczej jak rozrywkę. Nie zdawałam sobie sprawy, że się do nich przyzwyczaiłam i z czasem, zapragnęłam  zamieszkać wśród nich by poczuć te towarzyszące im uczucia. Mijały lata, a ja coraz bardziej chciałam, dołączyć do tych istot. Któregoś pięknego dnia gdy leciałam nad jeziorem, zatrzymałam się na chwile spoglądając na swoje odbicie, tak jak kilka set lat temu. Uśmiechnęłam się i w tafli jeziora pojawił się inny obraz, teraz widziałam obraz dziewczyny o rudych włosach i niebieskich oczach, skórę miała lekko zaróżowioną i delikatną. Weszłam w ten obraz zanurzając się cała w przyjemnej wodzie. Moje skrzydła znikły, a ciało zaczęło przybierać inny kształt. Powoli wynurzyłam się z jeziora, czułam mokre włosy opadające mi na ramiona zerknęłam jeszcze raz w jezioro. Teraz wyglądałam jak człowiek, dotknęłam swojej skóry. Wiedziałam ze w środku nadal jestem sobą, że to jest tylko powłoka, ale cieszyłam się. Wpatrywałam się w swoje turkusowe oczy zlewające się z źrenicami. Z energii zrobiłam sobie biały płaszcz i ubrania. Po czym ruszyłam do najbliższego miasta, Troi.  

13901.png


_______________________________
Najprawdopodobniej część druga pojawi się jutro. A to, to tylko taki wstęp pisany na szybko.
  • awatar Seiti: O rany! To jest cudowne! Troja powiadasz...
  • awatar Lisa Angels: mam już pomysł co się tam stanie
  • awatar G BiR: cóż tu powiedzieć. Nie chcę się znowu powtarzać jakie jest to świetne. Czekać tylko na więcej.
Pokaż wszystkie (5) ›